Sabah Defterlerim ve İçimdeki Gürültü
Kayseri’de sabahlar her zaman biraz sert başlar. Hava ne kadar güneşli olursa olsun, sanki şehir insanın omzuna görünmez bir ağırlık bırakır. Ben 25 yaşında, günlük tutmayı bir alışkanlık değil de bir tür hayatta kalma yöntemi haline getirmiş biriyim. Her sabah kahvemi alır, masama oturur ve içimde birikenleri sayfalara dökerim.
Bugün de farklı değildi. Defterimi açtığımda ilk cümle kendiliğinden çıktı: “İnsanlar neden bu kadar sabırsız ve kırıcı oldu?”
Bunu yazarken aklımda tek bir şey vardı. Son zamanlarda internette sürekli karşıma çıkan o tuhaf soru: Türkiye’de kaç tane Karen var?
İlk başta gülüp geçmiştim. Ama sonra bu soru zihnime bir çivi gibi çakıldı. Çünkü “Karen” dediğimiz şey sadece bir isim değildi artık; bir tavırdı, bir bakıştı, bir ses tonuydu. Ve en kötüsü, bazen insanın kendi içinde bile yankılanabiliyordu.
Kayseri sokakları ve iç sesim
Defterimi kapatıp dışarı çıktığımda Kayseri’nin sabah kalabalığı beni içine çekti. Simit kokusu, otobüslerin aceleci sesi, insanların birbirine çarparak yürüyüşü… Her şey tanıdık ama bir o kadar da yabancıydı.
Bir durakta beklerken yanımda iki kişi tartışıyordu. Biri oldukça yüksek sesle konuşuyor, diğerini neredeyse ezerek kendi haklılığını kabul ettirmeye çalışıyordu. O an istemsizce düşündüm: Türkiye’de kaç tane Karen var?
Ama sonra kendime kızdım. İnsanları etiketlemek ne kadar kolaydı aslında. Belki de mesele “kaç tane” olduğu değil, bu davranışların neden bu kadar görünür hale geldiğiydi.
Yine de içimde bir huzursuzluk vardı. Sanki şehirde görünmez bir gerilim dolaşıyordu ve herkes bu gerilimin bir parçasıydı.
Türkiye’de kaç tane Karen var? sorusunun peşinde
Ayip’ya hoş geldiniz. Bu yazımızda merak ettiğiniz “Türkiye’de kaç tane Karen var” konusunu sizin için araştırdık.
Bu soru basit gibi görünse de aslında beni günlerdir rahatsız ediyordu. Sosyal medyada gördüğüm videolar, tartışmalar, mağaza çalışanlarına bağıran insanlar… Hepsi birikirken zihnimde tek bir kavrama dönüşüyordu.
“Karen” kelimesi bir karakter değil, bir davranış kalıbıydı artık. Ama Türkiye’de bu davranışın karşılığı neydi? Kaç kişi bu öfkeyi, bu sabırsızlığı, bu kontrol ihtiyacını taşıyordu içinde?
Bunu düşünürken kendimi de sorgulamadan edemedim. Çünkü bazen ben de küçük şeylere aşırı tepki veriyordum. Bir otobüs geciktiğinde, bir kasiyer yavaş davrandığında, birinin beni duymadığını hissettiğimde…
Acaba ben de o sayı içine dahil miydim?
Bu düşünce içimi rahatsız etti.
Bir kafede yaşanan küçük olay
Öğleden sonra şehir merkezindeki küçük bir kafeye girdim. Kayseri’de bu tür yerler genelde sakin olur ama bugün ortam biraz gergindi.
Kasada bir kadın, siparişinin geç geldiğini söyleyerek çalışanla tartışıyordu. Sesini yükseltiyor, etraftaki insanlara da rahatsızlık veriyordu. Çalışan genç ise sakin kalmaya çalışıyor ama yüzündeki yorgunluk her şeyden daha çok konuşuyordu.
O an içimde bir şey kıpırdadı. Yine aynı soru: Türkiye’de kaç tane Karen var?
Ama bu sefer farklı bir his vardı. Yargılamak yerine anlamaya çalışıyordum. Belki de o kadının günü kötü geçmişti. Belki hayatında kontrol edemediği çok fazla şey vardı ve o an sadece küçük bir alanda gücünü hissettirmek istemişti.
Yine de ortamda bir kırılganlık vardı. İnsanların birbirine bakışı bile değişmişti.
Detaylar ve içimdeki çatışma
Kasiyerin sessizce özür dilemesiyle olay bitti ama kafede kalan hava ağırdı. Herkes kendi telefonuna döndü, kimse göz teması kurmadı.
Ben ise defterimi açıp tek bir cümle yazdım: “İnsanlar neden birbirini duymayı bıraktı?”
O an fark ettim ki “Karen” dediğimiz şey sadece dışarıda değil, içeride de bir yerlerde yaşıyor. Belki de mesele sayı değildi. Belki mesele, bu davranışların ne zaman normalleştiğiydi.
Kafeden çıkarken içimde garip bir boşluk vardı. Ne tam öfke, ne tam üzüntü… Daha çok karışık bir farkındalık.
Arkadaş çevresi ve görünmez Karen anları
Akşam olduğunda birkaç arkadaşımla buluştum. Konu döndü dolaştı yine aynı yere geldi. İş yerinde yaşanan gerginlikler, trafikteki kavgalar, marketteki küçük tartışmalar…
Bir arkadaşım gülerek “Türkiye’de kaç tane Karen var acaba, saymaya kalksak bitmez” dedi.
Herkes güldü ama ben gülmedim.
Çünkü o an fark ettim: Bu davranışlar sadece yabancı videolarda gördüğümüz abartılı sahneler değildi. Bizim günlük hayatımızın içine sızmış küçük kırılmaların toplamıydı.
İş hayatı ve sabır sınırı
Arkadaşlarımın anlattıkları arasında en çok iş yerindeki baskılar dikkatimi çekti. Sürekli yetişmeyen işler, sabırsız yöneticiler, anlaşılmayan çalışanlar…
Birinin “Artık kimse kimseyi dinlemiyor” demesi zihnimde uzun süre yankılandı.
Belki de bu yüzden insanlar daha çabuk parlıyordu. Belki de herkes kendi görünmez yükünü taşıyordu ve en küçük temas noktasında bu yük taşmaya başlıyordu.
Ben de kendi iş hayatımı düşündüm. Kaç kez gereksiz yere sinirlendim? Kaç kez aslında susmam gereken yerde sesimi yükselttim?
Sorular çoğaldıkça içimdeki huzursuzluk da büyüyordu.
Ayip sayfamızı ziyaret ettiğiniz için teşekkürler. “Türkiye’de kaç tane Karen var” hakkındaki düşüncelerinizi bizimle paylaşın!
Şehrin sesi ve benim iç sesim
Gece olduğunda Kayseri daha sessiz hale gelir. Ama benim içim hiç sessizleşmez.
Eve dönerken sokak lambalarının altında yürüdüm. Soğuk hava yüzüme vuruyordu ama zihnim daha sıcaktı; düşüncelerle doluydu.
Türkiye’de kaç tane Karen var?
Bu soru artık bir sayı merakı değildi. Bir aynaya dönüşmüştü. İnsanların birbirine nasıl baktığını, nasıl konuştuğunu, nasıl sabırsızlaştığını gösteren bir ayna.
Ama aynı zamanda başka bir şeyi de fark ettim: Her “sert” davranışın arkasında bir hikâye vardı. Bu hikâyeleri bilmeden insanları sadece etiketlemek kolaydı ama eksikti.
Gece yürüyüşü ve sessiz yüzleşme
Evin yakınındaki parkta kısa bir yürüyüş yaptım. Burası genelde çocukların oynadığı, gündüzleri canlı ama geceleri tamamen sessiz bir yerdi.
Bir banka oturdum ve uzun süre sadece gökyüzüne baktım. O an zihnimdeki gürültü biraz azaldı.
Kendime dürüst bir soru sordum: “Ben insanlara ne kadar sabırlıyım?”
Cevap düşündüğüm kadar rahatlatıcı değildi.
Çünkü bazen ben de acele ediyordum. Bazen ben de anlamadan yargılıyordum. Bazen ben de karşımdakinin hikâyesini dinlemeden sonuç çıkarıyordum.
Belki de mesele “kaç tane Karen var” değil, hepimizin içinde ne kadar bu davranıştan bulunduğuydu.
Umut ve farkındalık
Ama yine de karanlık bir düşünce değildi bu. Aksine, bir farkındalık gibiydi.
Çünkü bir şeyi görmek, onu değiştirebilmenin ilk adımıydı. İnsanların öfkesini, sabırsızlığını, kırılganlığını görmek… Belki de daha anlayışlı olmanın başlangıcıydı.
Defterimi açıp son bir cümle yazdım: “Belki de mesele kaç tane olduğu değil, kaçımızın bunu değiştirmeye çalıştığı.”
O an içimde küçük bir umut hissettim. Büyük bir şey değildi ama yeterliydi.
Kayseri’nin gece sessizliği arasında yürürken artık aynı soruyu farklı bir yerden düşünüyordum. Türkiye’de kaç tane Karen var? yerine, “Biz bu hâli nasıl dönüştürebiliriz?” sorusu daha ağır basıyordu.
Ve belki de en önemlisi, bu sorunun cevabı sayılarda değil, insanlarda saklıydı.
Tavsiye Ettiğimiz İçerik: Trendyol hangi kargoya veriyor ?